Zaczyna się banalnie: kolejne hasło, kolejny formularz, kolejne okienko z prośbą o zgodę na pliki cookie. Klikamy odruchowo, ale w tle tli się pytanie, którego zwykle nie zadajemy na głos — dlaczego, żeby kupić jedną gazetę, trzeba wypełnić rubryki zaprojektowane nie dla mnie, tylko dla czyjejś bazy danych?

Przez trzy dekady uczyliśmy się myśleć jak komputery. Menu, koszyki, ścieżki zakupowe, „wybierz z listy poniżej”. Teraz pierwszy raz układ się odwraca i to maszyna uczy się rozumieć człowieka. Okazuje się przy tym, że najprostszy interfejs mieliśmy od zawsze — i że jest nim ludzki głos.